In deze kersttijd wordt veel gesproken over samen zijn, over familietijd en denken aan anderen.
Terwijl ik dicht bij mijn partner lag voelde ik hoofdpijn binnen komen, zijn hoofdpijn, niet de mijne. Ja dat heb ik wel vaker natuurlijk, als heldervoelend persoon, maar ik sta er niet altijd bij stil. En als je al eens vaker slapeloze nachten hebt dan begin je te denken.
Hoe zit het eigenlijk met die verbindingen naar anderen?
Natuurlijk hebben de meeste mensen een rechtstreeks contact met hun partner, hun kinderen, hun naaste familieleden. Als je een diepe verbinding hebt met iemand kan je als het ware zijn/haar gedachten lezen, voor hij/zij ze uitspreekt. Dat levert bij ons dikwijls hilarische momenten op waarbij we vaak zeggen: misschien moeten we niet meer hardop praten en gewoon beamen wat de ander denkt.
Dat hebben jullie vast ook wel eens ervaren.
Maar deze verbindingen gaan veel verder dan dit. Ze blijven niet beperkt tot enkel de persoonlijke leefwereld. Zonder dat wij het beseffen gaan we ook “connecties” aan met andere mensen, verder van ons bed, so to speak. Mensen? Ja, maar het gaat verder dan mensen alleen.
Onzichtbare draadjes leiden naar heel het mensdom, het dierenrijk en de natuur. Onzichtbare draadjes (of trillingen of golven) die ons verbinden met elkaar. Zoals de diepe verbondenheid met Moeder Aarde. Tenminste, die zou er moeten zijn al merken we daar niet zoveel meer van.
De aarde is een levend wezen, er groeien ontzettend mooie bomen, planten en bloemen op.
Waar is onze connectie gebleven met onze moeder? We vervuilen allemaal als de beste, en halen de grondstoffen uit de aarde tot er niks meer over is.
Moeder Aarde is verbonden met ons en alles wat we doen, ten goede of ten kwade, zal ons zelf ook beïnvloeden. Zijn wij allemaal onze diepste en belangrijkste verbinding kwijt? Zijn wij wezen geworden zonder Moeder? Hebben we haar verstoten? De grond waarop we lopen verknoeid?
We vergiftigen haar, en dit prachtige Wezen vergeeft ons nu nog … maar hoe lang nog? Wat kunnen we doen met de signalen die ze geeft? Overstromingen zijn haar tranen omdat we de natuur kapot maken en alles volstouwen met beton en cement. De natuur eist haar recht van bestaan op.
Moeder Aarde kan perfect zonder ons bestaan, maar wij kunnen leven niet zonder haar. We hebben opnieuw die verbinding nodig met onze Moeder. Hoeveel kinderen zien nog een koe en weten dat melk uit de uier komt, en niet uit een fabriek? De kinderen die op het platteland wonen weten dit vast wel, maar kinderen uit de stad? Groenten (en vlees) zijn vaak voorverpakt, zelfs onherkenbaar gemaakt, het liefste nog met een hoop onherkenbare additieven erin.
In scholen wordt meer aandacht gegeven aan wiskunde dan aan de schoonheid van de natuur. Aan elke school zou een kruiden-kundige kunnen verbonden zijn, die kinderen leert waar het allemaal om draait.
Onze fysieke, mentale en emotionele gezondheid zit in de natuur, en de middelen tegen ziekte zijn ook daar te vinden. Voor elke ziekte is er wel een heilzaam kruid. Moeder Aarde zorgt altijd voor ons, maar zorgen wij wel voor haar?
Wat als ze straks leeggegeven is?
Waar is de balans tussen geven en nemen?
In een gezonde relatie tussen twee mensen moet er een balans zijn, zo niet gaat deze relatie niet stand houden. Om een verbinding tot stand te laten komen hebben we liefde nodig en ja, ook ons hart. Geven om iemand anders is een vereiste, onverschilligheid is de doodsteek.
Haat en nijd, jaloezie e.d. maken verbindingen kapot, het zijn scharen die draden doorknippen en daardoor gaan we ons eenzaam voelen. Waarom zijn veel mensen zo depressief? Waarom krijgen zoveel mensen een burn-out?
Is geld onze enige bron van vreugde geworden? Kadootjes geven/krijgen misschien? Waar is onze harts-verbinding? Waar halen we onze vreugde uit nu? Hebben en willen, daar draait het vaak om. Ik wil een nieuwe gsm, een nieuw huis, een auto … ik, ik en nog eens ik. Kijk naar de samenleving die dol draait.. naar altijd nog meer bezitten en kijk, mijn huis is mooier dan het jouwe.
Niemand vraagt: hoe sta jij tegenover onze Moeder Aarde, DE bron van ons leven, zonder wie wij onmiddellijk ophouden te bestaan. Als Moeder Aarde haar grond opnieuw opeist kunnen wij daar niks tegen doen. We kunnen geen wapens naar haar sturen, oorlogje spelen en ons “bezit” opeisen. Neen, want het is ons bezit niet. We mogen haar gewijde grond lenen tot we sterven en er terug deel van worden als ons lichaam erin begraven wordt. Moeder aarde zorgt er wel voor dat we compost worden zodat er iets kan op groeien. Recycleren dus.
Wij bezitten niets, het is ons even te leen gegeven. Ga jij zo met iets om dat je mag gebruiken? Stel je voor dat we dit deden met een geleend boek? Hoeveel mensen zouden je nog iets willen uitlenen denk je?
Waarom dragen we zo weinig zorg voor haar? Omdat ons hart er niet bij is? Omdat we zoveel bezig zijn met geld verdienen en consumeren?
Verbindingen … meer hartsverbindingen zijn noodzakelijk … niet alleen (wel vooral) met Moeder Aarde maar ook met anderen. Als het met iemand niet goed gaat dan heeft dat zijn invloed op de hele mensheid. Net omdat we met iedereen verbonden zijn door die miljarden onzichtbare draadjes. Wij zijn allemaal de draad een beetje kwijt …
Misschien is het goed om daar eens over na te denken voor we het nieuwe jaar in gaan. Goede voornemens beginnen toch steeds bij ons zelf, niet?
Wat kunnen Wij doen, wat kan Ik zelf doen? Misschien meer genieten van de schoonheid van de natuur? Respect opbrengen voor de onmetelijke natuurlijke medicijnkast die Moeder Natuur ons biedt?
Wat kan jij doen?
Willy en ik wensen jullie allemaal een mooie verbinding in 2015.