Zie jij je blinde vlek ?
Iedereen hoorde al wel eens over “je blinde vlek”. Wat ze ermee bedoelen is dat je sommige dingen zelf niet ziet, en iemand anders ziet die wel.
Waarom zie je die niet? Allicht omdat je er te dicht bij staat. Je kunt er niet naar kijken vanop een afstand omdat je te betrokken bent, of omdat je er niet wil of kunt naar zien wegens verdrongen emoties. Het kan misschien te bedreigend zijn, te gevoelig, te “gevaarlijk”, je (schijnbaar) evenwicht verstorend.
Ook in je ogen kan zich dat voordoen, bij bepaalde oogziekten, dat je blinde vlekken krijgt en dat je de omgeving niet meer kunt aanschouwen zoals hij zich werkelijk toont. Er staat bv een rode auto in de straat en je ziet die niet staan. Je kan je voorstellen dat dit een gevaarlijke situatie is.
Zo gebeurt het ook een beetje in onze geest. Wat voor iemand heel erg duidelijk kan zijn, door de reactie van diegene die de blinde vlek vertoont, is voor die betrokken persoon helemaal niet zo helder. Misschien heeft men er noties van, vage gedachten van verdrongen emoties, maar je ziet het niet helder en je hebt de neiging om het te verdringen.
Een klein voorbeeldje: je ziet je buurman Marcus elke keer heel heftig reageren op buurman Jos, en je merkt dat hij steeds schampere opmerkingen maakt over Jos zijn nieuwe blitse auto. Moest je Marcus daarop wijzen en hem vragen of hij soms een beetje jaloers is op Jos, want dat hij zelf toch maar met een oude kar rijdt, dan zou hij heel erg opvliegen en bij hoog en laag beweren dat zoiets absoluut niet het geval kan zijn. Want Marcus geeft niet eens om auto’s, zo beweert hij althans. “Neen hoor, ik ben helemaal niet jaloers of afgunstig. Ik kan het goed verdragen dat Jos met zo’n nieuwe bak rijdt, maar hij staat hier regelmatig uit de hoogte te doen en daar hou ik niet van”. (Jij kent buurman Jos als een heel redelijke man en hij is best aardig.) Marcus wordt er door geprikkeld, maar hij merkt het zelf niet op.
Het is maar een klein voorbeeld, maar het laat zien dat we zelf niet altijd door hebben dat we een blinde vlek hebben … ja, anders zouden we ze zo niet noemen, toch?
Je hebt een aantal oogziekten die je zicht aantasten, natte macula bv. Uiteraard moet je met zulke ernstige oogziekten als natte macula en glaucoom naar de oogarts. Je laat dat behandelen want niemand wil graag zijn zicht verliezen. Maar terwijl je die behandelingen volgt, of ook als je gewoon een bril draagt, kan je ook wel eens verder gaan kijken dan je neus lang is. Je verdiepen in de materie van: ‘wat zie ik nu niet?’ Als je gewend bent om te gaan kijken naar wat een bepaalde aandoening je wil zeggen maakt dat de zaken soms gemakkelijker.
Ons lichaam geeft ons constant signalen, als je daar niet naar luistert dan word je ziek, of krijg je een of andere aandoening die verholpen moet worden. Natuurlijk kan je ook gewoon ineens een ziekte krijgen maar vaak waren er al tekenen aan de wand. Tekenen die je dan vakkundig hebt genegeerd, want wij mensen zijn erg goed in het negeren van signalen. Meestal is het het dan nadien zo dat je zegt: “Ja, ik zag het aankomen, ik had eerder moeten stoppen met dat werk, die relatie”. En is het niet dikwijls zo dat vrienden of familie al een paar keer hebben gezegd: “Opgelet, zo kan het niet verder?”. En dat je dat wegduwde want het was te bedreigend? Inderdaad: daar heb je de bewuste blinde vlek weer.
Heel bewust zijn van je handelingen en je woorden, van je leven, je lichaam dat constant signalen geeft van: ‘help, ik voel me hier niet goed bij’, dat is al een heel goed begin. Je klare kijk kan je oefenen, je kan erbij stilstaan!
◊ Heb je een job waarvan je “ziek of doodongelukkig” wordt?
◊ Durf je daar naar kijken of kies je voor de zekerheid van een maandelijks duur verdiend inkomen maar met een maagzweer, alle dagen buikpijn, stress en noem maar op?
◊ Zit je daar dan wel op je plaats?
Luister naar je lichaam, naar de signalen en je komt al een heel eind verder in je ontwikkeling. En luister soms ook eens naar je goede vrienden, naar mensen waarvan je weet dat ze het goed met je voorhebben om die blinde vlekken te kunnen zien. Of ga naar een therapeut waar je klaarheid schept in je emoties en gedachten.
Zo leren we ons zelf elke dag beter kennen.
Denk je dat anderen iets aan deze post kunnen hebben? Wil je hem dan delen.
Hoe ervaren jullie dit? Ik ben hier echt nieuwsgierig naar. Schrijf gerust een reactie in het invulkader hieronder, of mail ons: info@avalonbelgium.be.
Alvast hartelijk dank voor je feedback.