Zie je het werkelijk?
Op school had ik vaak het gevoel dat ik iets niet begreep.
Wiskunde: ik “zag” het niet
Heel mijn inwendig energetisch systeem ging op slot als ik ingewikkelde wiskundige begrippen en vraagstukken zag, echt zo niks voor mij! “Zie je het?”, vroeg de lerares … Neen, ik zag het écht niet.
Ik heb het nu nog: ik heb mijn leesbril vaker op (ja hoor, ik heb ondertussen al 2 brillen ‘nodig’) als ik cijfers moet intikken, dan wanneer ik met tekst bezig ben, zoals nu bij het schrijven van deze blog bijvoorbeeld. Raar wat cijfers met je kunnen doen, toch?
Tenminste, dat hangt echt van je aanleg af. Ik kan me best voorstellen dat een wiskundige op een andere manier naar algebra en naar de stelling van Pythagoras ”kijkt” dan ik zelf.
Geef mij maar een mens in plaats van een cijfer. Laat me die eens “zien”, en ik ben in mijn element: mensen proberen te zien, te doorgronden, YES. Is dat een vak? Ik hou er in ieder geval van.
Maar we wijken af, of toch niet want we kijken allemaal door onze gekleurde brillen, zelfs als we die niet dragen.
Ja, je hebt vaak geen bril nodig om beter te kunnen kijken naar mensen. Tenminste, als je die mens ECHT wil leren kennen. Je kan je bril afzetten en luisteren … de betekenis achter de woorden proberen te vatten.
◊ Wat zegt hij of zij écht?
◊ Wat zit er in de ruimte tussen de woorden? In de stilte die valt?
◊ Hoever kan ik gaan?
◊ Wat blijft er gesloten voor me?
◊ Wat laat die mens “zien”?
◊ Kan ik achter het gordijn gaan kijken of is het een stevige deur met zeven sloten op?
◊ En welke woorden maken dat die deur al dan niet open gaat?
Wat zeggen de ogen? Zijn ze gevuld met warmte, liefde, genegenheid of spuwen ze vuur, gekwetstheid en boosheid in het rond?
Ogen als spiegels van de ziel. Mét of zonder bril.
Denk je dat anderen iets aan deze post kunnen hebben? Wil je hem dan delen.
Hoe ervaren jullie dit? Ik ben hier echt nieuwsgierig naar. Schrijf gerust een reactie in het invulkader hieronder, of mail ons: info@avalonbelgium.be.
Alvast hartelijk dank voor je feedback.