Angst of vertrouwen? Leer jij toch de nodige stap zetten?

Angst of vertrouwen? Leer jij toch de nodige stap zetten?

Angst of vertrouwen …

Wie om zich heen kijkt, kan er niet naast kijken: er is veel angst rondom ons. Vaak is het dan ook nog een verlammende angst, alsof men wacht op het onvermijdelijke. Wat dat onvermijdelijke dan ook moge zijn, want dat is niet meestal niet zo definieerbaar. Is het de dreiging van oorlog die over de wereld ligt? Zijn het de aanslagen die hier en daar in de wereld plaatsvinden? Of zijn het de berichten van mensen in je nabijheid die getroffen worden door allerhande ernstige ziekten? Is het Covid-19 en alles wat daarmee gepaard gaat? Angst of vertrouwen?

Het lijkt wel alsof een energie van macht en onmacht, blufpoker, agressie en haat of ziekte averechts werkt op onze gemoedstoestand. Wat is het precies dat zo verlammend werkt? Waar wachten we op? Wachten we op anderen om ons gelukkig te maken?

Ook mensen die het goed menen met deze wereld kunnen wel eens in de ban geraken van negatieve invloeden en kijken met weemoed terug naar “de goeie oude tijd”. Wat kunnen we zelf doen als we in zo’n situatie zitten, waar onze eigen persoonlijke demonen ons tegenhouden om datgene te doen waarvan we al zo lang dromen? Waarom laten we ons soms stoppen door anderen, maar meestal door ons zelf?

Wat we nodig hebben is vertrouwen. Vertrouwen is groots …, dat is kiezen om door de angst heen te gaan, desnoods met knikkende knieën, en te gaan leven.

Leven is niet enkel ademen. Leven is helemaal leven en je roeping volgen. Datgene doen waar je blij van wordt. Als een kind in de plassen springen als je daar zin in hebt, luidop zingen, huilen van geluk als er een mooi lied gezongen wordt, vrienden opzoeken en praten tot een stuk in de nacht, blijven luisteren naar de zang van vogels. Het hoeven niet eens grote dingen te zijn, echt niet.

Vertrouwen dat alles altijd goed komt, dat is misschien wat moeilijker. Everything is ok at the end, if not, it is not the end, je weet wel. Maar daarvoor moeten we echt door die angst: “ze gaan me echt uitlachen als ik daarmee af kom”, “ze gaan zeggen dat ik het niet kan”, “wat denk ik wel van mezelf, ik dit durven”, “ik denk het niet, nooit, never!”

Angst of vertrouwen?Die angst loslaten zegt men, ja klopt … maar hoe?

Door de angst weg te duwen misschien? Neen, dan komt hij als een boemerang terug in je gezicht, dus dat helpt niet echt. Hoe dan wel? Door de angst er te laten zijn, hem te verwelkomen misschien. “Ik zie jou, mijn grootste angst, kom maar op” … ik kijk er naar … ik ga hem niet ontleden, maar ik neem hem mee als metgezel.

Ja, angst kan ook nuttig zijn (stel je maar eens voor dat je zomaar in een brandend huis zou lopen omdat je van niks schrik  hebt), en als je hem verwelkomt en zegt: “Je hebt me al goed geholpen, ik zie je en ik weet dat je er bent”, dan wordt die angst misschien een tikkeltje kleiner. Misschien duurt het nog even eer we dan volledig kunnen vertrouwen maar het zal zeker helpen onze angst te omhelzen.

Vertrouwen hebben is ook een keuze maken. Elke keer kiezen tussen angst en vertrouwen bij elke gedachte, bij elke stap van je leven, is in het begin hard werken. Dat gaat niet vanzelf. Het kan, en het zou moeten, een gewoonte worden, net zoals elke dag gezond eten, en kiezen voor de juiste dingen en personen rondom jou. Dagelijkse hygiëne dus, zoals elke dag douchen of je tanden poetsen. Maar het is wel mogelijk en je leven wordt er veel aangenamer door.

Elke gedachte die wordt ingegeven door angst (“ik heb dit nog nooit gedaan”, “dat gaat een dikke flop worden”, enzovoort) kan je omkeren, zodat je tegen jezelf met vertrouwen kan zeggen: “Dat lukt me wel”. En dan … dan mag je er ook naar handelen.

Alleen denken is niet genoeg, al is het een goed begin, en al heb je dat denken nodig. Maar het belangrijkste is in actie komen, en desnoods met bibberende benen bellen naar een uitgever, een tandarts, een werkgever, een familielid. Het ergste dat kan gebeuren, is dat men je afwijst (auch, slecht voor mijn ego!!), en dat je opnieuw moet proberen.

Ooit waren Willy en ik op een grote conferentie van minstens 800 personen waar we als taak kregen om rond te lopen en ons door anderen te laten afwijzen. We moesten dan “Dank u” zeggen en verder gaan naar de volgende. Wel, goed nieuws:  we leven nog steeds J. Het was een goede les, hoewel niemand van ons stond te springen voor de opdracht, ik al zeker niet! Je mag het niet persoonlijk nemen, die “neen”. Je zal vaak een neen krijgen in het leven van alledag. Probeer maar eens te werken als telefonist(e) van Electrabel, Luminus of andere energiemaatschappijen, en elke keer opnieuw afgewezen te worden aan de telefoon.

Vertrouwen dat er ooit een JA komt, elke keer weer opnieuw kiezen tussen vertrouwen of angst.

Wat kiezen jullie vandaag?